وَتَرَى ٱلۡمَلَٰٓئِكَةَ حَآفِّينَ مِنۡ حَوۡلِ ٱلۡعَرۡشِ يُسَبِّحُونَ بِحَمۡدِ رَبِّهِمۡ ۖ وَقُضِىَ بَيۡنَهُم بِٱلۡحَقِّ وَقِيلَ ٱلۡحَمۡدُ لِلَّهِ رَبِّ ٱلۡعَٰلَمِينَ
O gün melekleri, Arş’ın etrafını kuşatmış hâlde, Rablerini hamd ile tesbih ederken görürsün. Aralarında adaletle hükmolunur ve “Hamd, âlemlerin Rabbi Allah’a mahsustur.” denilir.
Sure, muhteşem bir görüntüyle son bulmaktadır:
وَتَرَى ٱلۡمَلَٰٓئِكَةَ حَآفِّينَ مِنۡ حَوۡلِ ٱلۡعَرۡشِ
Sen, Arş’ı her taraftan kuşatan melekleri göreceksin.
Bazıları bu hitabın özellikle Peygamber Efendimiz’e (ﷺ) yönelik olduğunu, çünkü sıradan müminlerin melekleri göremediğini söylüyor. Ancak anlatılan sahne hepimizin üzerinde düşünmesi içindir.
Melekler sıra sıra Allah’ın Arş’ını çevreliyor.
يُسَبِّحُونَ بِحَمۡدِ رَبِّهِمۡ
Rablerini hamd ile tesbih ederler.
Dirilişin gerçekleşmesi, hesabın görülmesi ve insanların cennet veya cehenneme ayrılmasının ardından melekler, Allah’ın kusursuzluğunu dile getirme ve O’nu yüceltme şeklindeki o bitmek bilmeyen görevlerini sürdürürler.
وَقُضِىَ بَيۡنَهُم بِٱلۡحَقِّ
Aralarında hak ile hüküm verilmiştir.
Haklarında ayrılığa düştükleri bütün meseleler, o gün kusursuz bir adaletle çözüme kavuşturulur.
وَقِيلَ ٱلۡحَمۡدُ لِلَّهِ رَبِّ ٱلۡعَٰلَمِينَ
Denilecek ki: Hamd âlemlerin Rabbi Allah’a aittir.
Sure, Fatiha Suresi’nin başladığı yerde biter.
Cennetin her yerinde, en yüksek mertebelerden, Arş’tan, her namazın başında söylediğimiz sözler duyulur: ٱلۡحَمۡدُ لِلَّهِ رَبِّ ٱلۡعَٰلَمِينَ.
Bu, Fatiha okuma şeklimizi değiştirmeyi amaçlamaktadır. ٱلۡحَمۡدُ لِلَّهِ رَبِّ ٱلۡعَٰلَمِينَ deyince bu sahneyi hatırlamalısınız.
Arş’ın etrafını saran melekleri hayal etmelisiniz. Cennete girdiğinizi hayal etmelisiniz. Bütün işlerin tam bir adaletle çözüldüğünü hayal etmelisiniz. Son olarak, cennetin en yüksek sarayından, Arş’ın tepesinden bu beyan tüm yaratılışta yankılanır: ٱلۡحَمۡدُ لِلَّهِ رَبِّ ٱلۡعَٰلَمِينَ.
Günde onlarca kez gelişigüzel bir şekilde söylediğimiz bu ifade, aslında bizi bekleyen o ebedi hakikate açılan bir penceredir.
Bu ifade, her namazın her bir rekâtında söylememiz emredilen o güzel sözlere dair bize uhrevi ve aşkın bir bakış açısı kazandırır.
Zümer Suresi nihai zafer, kusursuz adalet ve ebedi hamd sahnesiyle sona erer.
Sure, Allah’a yalnızca O’na has, samimi bir bağlılıkla ibadet etme emriyle başlamış, meleklerden insanlara kadar tüm mahlukatın kusursuz adalete nail olmuş bir hâlde, O’nu yüceltmede birleşmesiyle nihayete ermiştir.
Kibirliler alçaltılmış, tevazu sahipleri yüceltilmiş ve tüm hamd, ezelden beri ait olduğu yere, yani âlemlerin Rabbi olan Allah’a dönmüştür.