إِن نَّشَأۡ نُنَزِّلۡ عَلَيۡهِم مِّنَ ٱلسَّمَآءِ ءَايَةً فَظَلَّتۡ أَعۡنَٰقُهُمۡ لَهَا خَٰضِعِينَ
Eğer dileseydik onlara gökten öyle bir mucize indirirdik ki, onun karşısında ister istemez boyun bükerlerdi.
Kureyşliler sürekli somut mucizeler talep ediyor; gökten meleklerin indirilmesini veya kendilerini inanmaya mecbur bırakacak olağanüstü bir şey gösterilmesini istiyorlardı.
Allah ise buna şöyle karşılık verir: Eğer gerçekten de sarsıcı ve doğa üstü bir işaretle onları inanmaya zorlamak isteseydi, bunu kolaylıkla yapabilirdi. Boyunları zoraki bir tevazuyla öne eğilir ve teslim olmaktan başka çareleri kalmazdı.
İşte bu ifadede saklı olan derin rahmet şudur: Allah bunu yapmamayı tercih eder.
Neden? Çünkü geçmiş kavimlere tam da böylesine sarsıcı işaretler gösterilmiş, ancak onlar yine de inkâr edince derhal helak edilmişlerdi.
Kureyş’e böyle bir işaret gönderilmemesi, aslında O’nun rahmetinin tecellisidir. Zira bu sayede onlara, zorlama ve ardından gelen ani bir yok oluş yerine, kendi iradeleriyle imana gelmeleri için daha fazla zaman ve fırsat tanınmış olmaktadır.
Boyunların bükülmesi imgesi bilhassa çarpıcıdır. Çünkü bu, fiziksel bir aşağılanmayı ve kalbe hiç uğramayan, zoraki bir boyun eğişi çağrıştırır.
Allah’ın yarattıklarından beklediği inanç türü bu değildir.