وَلَقَدۡ ءَاتَيۡنَا دَاوُۥدَ وَسُلَيۡمَٰنَ عِلۡمًا ۖ وَقَالَا ٱلۡحَمۡدُ لِلَّهِ ٱلَّذِى فَضَّلَنَا عَلَىٰ كَثِيرٍ مِّنۡ عِبَادِهِ ٱلۡمُؤۡمِنِينَ
Şüphesiz Biz Davud’a ve Süleyman’a ilim verdik ve onlar, “Allah’a hamd olsun ki, O bizi birçok mümin kulundan üstün kıldı” dediler.
Kur’an’da, Davud (a.s.) hakkında çok az şey biliyoruz. Talut’un ordusunda Calut’u öldürdüğüne dair kısa bilgiler, bazı referanslar vardır.
Burada öğreniyoruz ki: Hem baba hem de oğul ilim aldılar ve ilk tepkileri ٱلۡحَمۡدُ لِلَّهِ oldu.
Özellikle kullandıkları ifadeye dikkat edin: “Allah’a hamd olsun ki, O bizi birçok mümin kulundan üstün kıldı.”
Birçok müminin bu hediyelere layık olduğunu fark ettiler. Bunu hak etmediler. Allah’ın hediyelerini kimse hak etmez.
Seçilmiş olmak onları gurura değil, tevazuya yöneltti.
Bu, Allah’ın her kulunun dine hizmet ederken sahip olması gereken tutumdur.
Gönüllü olarak çalışırken, ders verirken, camide yardım ederken “Ben hiçbir şey yapmayan bu insanlardan çok daha iyiyim.” diye düşünmeyin.
Davud (a.s.) ve Süleyman (a.s.) gibi düşünün: “Elhamdülillah ki Allah beni seçti ve bana O’na hizmet etme şerefini verdi, oysa bu fırsata birçok başkası da sahip olabilirdi.”
Buradaki temel ders hem inananlara hem de inanmayanlara hitap etmektedir.
İnananlar şunu öğrenir: Allah’a (ﷻ) hizmet etme fırsatı bulduğunuzda daha alçakgönüllü olun.
İnanmayanlara ise şu hatırlatılır: Nimetlerin tadını çıkarıyorsunuz; peki bunlar sizi kibirli kılmak yerine daha alçakgönüllü yapmalı değil miydi?