Kıyamet gününe yemin ederim

Surenin başındaki ‎لَا‎ kelimesi aslında cümle yapısının bir parçası değildir. Daha çok güçlü bir ünlem işlevi görür: insanlar arasında dolaşan, ahiretle ilgili bütün yanlış teorileri ve yanılgıları kesip atan ilahi bir müdahale.

Sanki Allah ‎ﷻ‎ şöyle buyurur: “Susun! Ortada dolaşan bütün bu fikirler yanlış.”

Peygamber (s.a.v.) tebliğe ilk başladığında inkârcıların ölümden sonra ne olacağına dair çeşitli felsefeleri vardı.

Kimi reenkarnasyona inanıyordu, kimi hiç diriliş olmadığını düşünüyordu, kimi de herkesin doğrudan cennete gideceğini sanıyordu. Bu farklı dinî gelenekler ve fikirler şiirlerinde, şarkılarında ve sohbetlerinde dolaşıyordu.

Bugün bile İslam’ın öğretisiyle çelişen sayısız teori yaşamaya devam ediyor.

Kur’an bütün bunları bir yeminle keser atar:

Bu yemin, bizzat Allah’ın yemini olarak ya da Peygamber’e insanların arasına çıkıp bu gerçeği ilan etmesi için verilmiş bir emir olarak anlaşılabilir.

Resûlullah kıyamet gününe yemin ettiğinde kendisini de bu tartışmanın bir parçası yapar. Onun dürüstlüğü, ahlakı, bizzat varlığı, söylemek üzere olduğu şeyin başka herkesin ortaya attığından daha ağır ve anlamlı olduğuna şahitlik eder.

Kıyamet gününün gerçekliğinin ilk delili bizzat Peygamber’in (s.a.v.) dürüstlüğüdür.