كَأَنَّهُمۡ حُمُرٌ مُّسۡتَنفِرَةٌ
فَرَّتۡ مِن قَسۡوَرَةٍ
Sanki onlar, aslandan ürküp kaçan yaban eşekleridir!
Allah ﷻ onların davranışını canlı bir tasvirle anlatır. Onlar, birden dehşet içinde koşmaya başlayan yaban eşekleri (حُمُر) gibidir.
Bir aslanın zebra sürüsüne yaklaştığı belgeselleri düşünün. Aslan yere sinip avına sinsice yaklaşır. Bir zebra avcıyı fark edip fırlar. Öbürleri birinin koştuğunu görür görmez hepsi var güçleriyle kaçışır, çılgın bir panik içinde birbirine girer.
Bu insanların vahye karşı tavrı tam olarak budur.
İçlerinden biri Peygamber’in (s.a.v.) geldiğini görür ve şöyle düşünür: “Eyvah, yine geliyor. Yine Kur’an’dan bahsetmeye başlayacak.” Ve kaçmaya başlar. Öbürleri onun koştuğunu görünce hepsi, bir aslandan (قَسۡوَرَة) kaçan dehşete düşmüş hayvanlar gibi dağılır.
İşte Kur’ân aracılığıyla verilen Allah öğüdünden kaçan, onu dinlemek istemeyen budalalar öyle ürküp kaçıyorlar. Oysa o zavallı vahşi eşeklerin kaçmaları bir çaresizlik olmakla beraber yine de tehlikeden kaçmaktır. Bunda belki bir kurtuluş, bir fayda düşünülebilir. Öğütten kaçan bu budalalar ise tehlikeden değil, kurtuluştan, kurtarıcıdan kaçıyor; faydalarını bırakıp yok oluşa koşuyorlar.