إِنَّا نَحۡنُ نَزَّلۡنَا ٱلذِّكۡرَ وَإِنَّا لَهُۥ لَحَٰفِظُونَ
Hiç şüphe yok ki o zikri (Kur’an’ı) Biz indirdik, onu koruyacak olan da Biz’iz.
İnkârcılar alaycı bir tavırla şöyle demişlerdi: “Ey kendisine zikir indirilen kişi! Sen delisin” (yani cinlerin etkisindesin ve o sözde zikri sana cinler veriyor).
Allah ﷻ ise mutlak bir açıklıkla şöyle karşılık verir:
إِنَّا نَحۡنُ نَزَّلۡنَا ٱلذِّكۡرَ
Hiç şüphe yok ki o zikri indiren Biz’iz.
Azamet ifade eden نَحۡنُ (Biz) zamirini kullanır. Cinler değil; Peygamber’in hayal ürünü değil.
Kaynak Biz’iz; yani Allah’tır.
Ardından o ebedî vaat gelir:
وَإِنَّا لَهُۥ لَحَٰفِظُونَ
Şüphesiz Biz onun koruyucularıyız.
حَٰفِظُونَ kelimesi korumak, muhafaza etmek ve ezberlemek anlamlarına gelen حِفۡظ kökünden türemiştir. “Hafız”, Kur’an’ı ezberlemiş olan kişidir ve bu kelime tercihi de bizzat bu ayetten ilham almıştır.
Kur’an’ın bu şekilde korunması çeşitli biçimlerde tezahür eder; ancak onun asıl korunma yöntemi, her zaman müminlerin kalplerindeki ezber ve muhafaza yoluyla gerçekleşmiştir.
El yazması nüshalar, kayıp parşömenler veya derleme süreciyle ilgili çeşitli eleştiriler dile getirilmiş olsa da Kur’an’ın asıl ve en güvenli koruma biçimi hiçbir zaman kâğıda dayalı olmamıştır. O, her zaman فِى ٱلصُّدُورِ yani göğüslerde ezber ve hıfz yoluyla korunmuştur.
Kendimizi ve çocuklarımızı Kur’an’ı ezberlemeye adadığımızda, “Şüphesiz onu Biz koruyacağız” şeklindeki ilahi vaadin, gerçekleşmesini sürdürme şerefine nail oluruz.