Fecre andolsun

Allah ‎ﷻ‎ bu olağanüstü sureye bir dizi yeminle başlar; ilk yemin, şafağın sökmesi demek olan ‎ٱلۡفَجۡرِ‎ üzerinedir.

Bu kelime Arapçada derin bir anlam taşır. ‎ٱلۡفَجۡر‎, tıpkı kayaların yarılıp su fışkırtması gibi, patlama ya da fışkırıp çıkma anlamındaki bir kökten gelir.

Sabahleyin karanlığın yırtılıp ışığın oluk oluk aktığı o anı anlatır.

Bu, gecenin karanlığının yerini yeni bir günün aydınlığına bıraktığı vakittir.

Mümin için ‎ٱلۡفَجۡر‎, namaz vakitlerinin en zoru ama mükâfatı en büyük olanıdır. Nefsin en zayıf, kalkma mücadelesinin en çetin olduğu andır; ama müminin Allah’a ‎ﷻ‎ en çok yaklaştığı vakit de tam olarak budur.

Peygamberimizin (s.a.v.) bize müjdelediğine göre gecenin son üçte biri, fecre uzanan bu müstesna vakit, rahmet ve mağfiret kapılarının kullarına açıldığı, duaların icabete mazhar olmasının umulduğu eşsiz bir zaman dilimidir. Nitekim Efendimiz (s.a.v.), Rabbimizin her gece bu vakitte dünya semasına nüzul ederek, “Bana dua eden yok mu, duasına icabet edeyim? Benden isteyen yok mu, ona vereyim? Benden bağışlanma dileyen yok mu, onu bağışlayayım?” diye buyurduğunu haber vermiştir.