Tertemiz sayfaları okuyan bir peygamber

“Allah’tan gelen, arındırılmış sayfaları okuyan bir elçi.”

Allah ‎ﷻ‎ burada apaçık delilin (‎ٱلۡبَيِّنَة‎) ne olduğunu açıklıyor. Bu ayet, bir öncekinin açıklaması niteliğindedir.

Apaçık delil, yalnızca soyut kanıtlar ya da felsefi argümanlar değildir. Delil, Kitab’ı okurken Resûlullah’ın (s.a.v.) kendi şahsında vücut bulur.

Allah’a ‎ﷻ‎ göre en kesin delil, elçi ile mesajın bir arada olmasıdır.

Bu, gökten inen bir kitaptan ibaret değildi. Karşınızda, kırk yıl boyunca karakterine şahit olduğunuz bir insan duruyordu.

Vahiy hakkında tek kelime söylemeden önce Kureyş ona el-Emîn (‎ٱلۡأَمِين‎), yani “güvenilir”, ve es-Sâdık (‎ٱلصَّادِق‎), yani “doğru sözlü” diyordu. Onun dürüstlüğüne ve doğruluğuna şahitlik ederlerdi.

Bu, bir güvenilirlik meselesidir. Doğruluğu sınanmış, sicili temiz biri konuştuğunda sözleri ağırlık taşır.

Yozlaşmış bir politikacı konuşma yaptığında bunun hiçbir anlamı yoktur, çünkü güvenilirliği yoktur. Ama hiç yalan söylememiş, gizlisi saklısı olmayan, anlattığı ilkeleri bizzat yaşayan biri konuştuğunda, sözleri muazzam bir ağırlık taşır.

Resûlullah’ın (s.a.v.) güvenilirliği tertemiz sayfaların okunuşuyla birleşince durdurulamaz bir güç ortaya çıktı.

Bu güç, en güçlü insanları bile en derin kabile bağlarından koparıp lâ ilâhe illallah’a (‎لَا إِلَٰهَ إِلَّا ٱللَّهُ‎) bağlayacak kadar büyüktü.

‎يَتۡلُواْ صُحُفًا مُّطَهَّرَةً‎ ifadesi pek çok derin anlam taşır. ‎يَتۡلُو‎ (yetlû) kelimesi okumak, ardınca gitmek, bir yazıyı takip ederek okumak demektir.

Oysa Alak suresinin ilk emri olan ‎ٱقۡرَأۡ‎ (“Oku!”) karşısında Peygamber’in (s.a.v.) ‎مَا أَنَا بِقَارِئٍ‎, yani “Ben okuma bilmem.” diye cevap verdiğini biliyoruz. O ümmî (‎أُمِّيّ‎), yani okuma yazma bilmeyen biriydi.

Ama şimdi okumayı bilmeyen bu elçi, birden fazla sayfa okuyor; çünkü ‎صُحُف‎ (suhuf) kelimesi çoğuldur.

Ardından Allah ‎ﷻ مُطَهَّرَة‎ (mutahhara), yani “arındırılmış, temizlenmiş” kelimesini ekler. Bunun birkaç anlamı vardır. Birincisi, bunlar Allah ‎ﷻ‎ katında bulunan, meleklerin kaydedip ulaştırdığı sayfalardır.

Onu dinleyen herkes bunların onun sözleri olmadığını anlayabiliyordu. Konuşmasında tek bir hata, tek bir boşluk, tek bir kusur yoktu.

Bu çok dikkat çekicidir, çünkü insan sözü doğası gereği kusurludur. Ben sizinle konuşurken bazen kelimeleri tekrarlarım, takılırım, “ıı” ya da “şey” derim, cümleye baştan başlarım. Bu doğaldır. Yazarken düzeltebilir, gözden geçirebilir, ekleyip çıkarabiliriz; ama hazırlıksız konuşurken böyle bir düzeltme süreci yoktur.

Oysa Peygamber (s.a.v.) okuduğunda söz tertemizdi: tamamen tutarlı, akıcı, kusursuz; besbelli ilahi. Onu duyan herkes anlayabiliyordu: Hiçbir insan böyle konuşmaz.

Çocuğunuzun eve gelip bir anayasanın ya da karmaşık bir hukuki metnin üç sayfasını kendi düşünceleriymiş gibi rahatça okumaya başladığını düşünün.

Hemen anlardınız: “Bunlar senin kelimelerin değil. Sen böyle konuşmazsın. Ben seni tanırım. Bu ne?” Birinin konuşma tarzını bildiğinizde, onun olağan konuşmasına yabancı bir şeyi aktardığını anında fark edersiniz.

Mekke halkı Muhammed’i (s.a.v.) tanıyordu. Nasıl konuştuğunu biliyorlardı. Ama şimdi o, kâğıtsız, metinsiz, kesintisiz bir şekilde, daha önce hiç duymadıkları bir üslup ve kelime dağarcığıyla bu olağanüstü sözleri okuyordu.

Bu, büyük bir sarsıntı yarattı. Bunu nereden buldu? Ne zaman ezberledi? Önceki surelerde Allah’ın ‎ﷻ‎ Resûlü’ne (s.a.v.) şöyle dediğini görmüştük: “Kur’an’ı ezberlemeyi dert etme. Onu sana kolaylaştıracağız. Unutmayacaksın. O iş Bize ait.”

Kur’an’ı Arapça olarak duyanlar için bu, yalnızca kutsal sözler değil, bir konuşmaydı. Tanıdıkları bir adamdan doğrudan söz duyuyorlardı ve kesin bir yakînle anlıyorlardı: Bunlar onun sözleri değil.

Bu söz, düzeltme sürecinden de insan ifadesinin doğal kusurlarından da arındırılmıştı.

‎مُطَهَّرَة‎ kelimesinin anlamlarından biri budur: Gökten gelmiştir ve insanın kusurlarından arınmıştır.