إِنَّ مَثَلَ عِيسَىٰ عِندَ ٱللَّهِ كَمَثَلِ ءَادَمَ ۖ خَلَقَهُۥ مِن تُرَابٍ ثُمَّ قَالَ لَهُۥ كُن فَيَكُونُ
Allah katında İsa’nın durumu, tıpkı Âdem’in durumu gibidir. Allah, Âdem’i topraktan yaratmış, sonra ona “Ol!” demiş ve o da var olmuştur.
Allah, Hristiyanların İsa’nın (a.s.) ilahlığına dair iddialarına yanıt vermek üzere bu çarpıcı benzetmeyi ortaya koyar.
Eğer Hristiyanlar, babasız dünyaya geldiği için İsa’nın (a.s.) ilahi bir varlık olduğuna inanıyorlarsa, o takdirde Âdem’in (a.s.) ilahi kabul edilmeye iki kat daha fazla hakkı vardır; zira onun ne annesi ne de babası vardı.
Bu, mucizevi bir doğuma dayanarak ilahlık atfetmenin mantıksal tutarsızlığını gözler önüne seren, reddedilemez bir argümandır.
Bu argüman üzerine bir tartışma yürütürken, Hristiyan teolojisinde standart hâle gelmiş bir yanıtla karşılaşabilirsiniz:
“Bu, imanın bir sırrıdır.”
Bu ifade, genellikle mantıksal olarak savunulamayan inançların rasyonel bir incelemeye tabi tutulmasından kaçınmak için kullanılır. Açık çelişkilerle veya tutarsızlıkları ortaya koyan sorularla karşılaşıldığında, “sır” kavramına sığınmak son savunma hattı hâline gelir.
Takınılan tavır şuna dönüşür: “Mantığa uymuyor ama onu olağanüstü kılan da bu. Görmüyor musun? Hissetmiyor musun?” Böylece, entelektüel bir sorgulamanın yerini duygusal bir yaklaşım alır.
Oysa Allah, insanları akıllarını terk etmeye değil, onu kullanmaya çağırmaktadır.
İslam’da iman; derinlemesine incelemeye dayanabilen, soruları memnuniyetle karşılayan ve inananlardan asla akıllarını bir kenara bırakmalarını talep etmeyen bir temel üzerine inşa edilmiştir.
Dikkat çekici bir ayrıntı ise hem İsa (a.s.) hem de Âdem (a.s.) isimleri Kur’an’da 25 defa geçer. Bununla birlikte bu iki isim, Kur’an’ın başından itibaren yedinci kez bu ayette yer alır.