O büyük haber

‎نَبَأ‎ kelimesi, haber için daha sık kullanılan ‎خَبَر‎ kelimesinden önemli ölçüde ayrılır.

‎خَبَر‎ her türlü bilgiyi anlatır; “Kayboldum, bana yolu tarif eder misiniz?” gibi sıradan şeyleri bile. Nebe ise büyük fayda sağlayan, önemli ve harekete geçmeyi gerektiren haberdir.

Musa (a.s.) ailesine “Belki size oradan bir haber getiririm” dediğinde kastettiği, yol hakkında basit bir bilgiydi; bu, haberdir. Ama bir ordu yaklaşırken ya da bir doğal afet kapıya dayanmışken gelen haber nebedir.

Kelime bir aciliyet taşır. Bir tsunami uyarısı yapılıp şehirler boşaltıldığında bu nebedir. Böyle bir habere sıradan bir ilgiyle karşılık veremezsiniz; harekete geçmek zorundasınız.

Allah ‎ﷻ‎ dirilişi nebe diye anarak bunun çay başında tartışılacak felsefi bir spekülasyon değil, hazırlık gerektiren bir gerçek olduğunu ortaya koyar.

‎عَظِيم‎ kelimesinin eklenmesi mesajı daha da güçlendirir. Azîm büyük demektir; ama aynı zamanda sağlam, kırılmaz, iyice yerleşmiş bir şeyi de anlatır. Görüşe ya da tercihe bağlı değildir.

Gök gürültülü bir fırtına hakkında ne hissettiğiniz, onun gelip gelmeyeceğini değiştirmez. Aynı şekilde dirilişi kabul etmeniz ya da reddetmeniz de onun gerçekliğini değiştirmez.

Kıyamet günü, insanların ona karşı tavrı ne olursa olsun, yerinden oynamaz bir gerçek olarak durur.

İmana gelmeyenler, Efendimiz’in (s.a.v.) peygamber olarak gönderilişi hakkında birbirlerine soruyorlar: “Bu nasıl bir haber? O, Allah tarafından gönderilmiş, insanları Allah’ın birliğine ve ahiret gününe inanmaya çağıran bir elçi miymiş? Hele şu kıyamet haberi nedir? Ölüler dirilecek, herkes yaptıklarından sorguya çekilecekmiş, öyle mi?” diyorlar. Kimileri bunu doğruluyor, kimileri “Böyle bir şey olur mu?” diyerek inkâr ediyor, kimileri ise “Acaba?” diyerek tereddüt içinde kalıyordu. İşte burada onların bu büyük haber karşısındaki tutumları anlatılmaktadır.