Rabbim, Sana dua ettiğimde hiç mahrum olmadım

Bu duadaki tasvir olağanüstüdür. Zekeriya (a.s.) ‎وَهَنَ ٱلۡعَظۡمُ مِنِّى‎ “kemik bende zayıfladı” ifadesini kullanır.

Dikkat ederseniz, sanki tüm kemikleri tek bir bütünmüş ve o tek kemik zayıflamış gibi, tekil olarak ‎ٱلۡعَظۡمُ‎ yani “kemik” kelimesini kullanmıştır.

Tüm vücut bir bina gibidir ve kemikler onun sütunlarıdır. Sütunlar zayıfladığında, her şey zayıflar.

‎وَهَنَ‎ kelimesi, sert bir şeyin yumuşamasını; tıpkı paslanan metal, çürüyüp yumuşayan ahşap veya kırılganlaşan kemikler gibi bir durumu tasvir eder.

‎مِنِّى‎ “benden” ifadesini kullanması, sanki kemikleri artık gerçekten kendisine ait değilmiş ya da sanki bedeninin içinde yabancı bir varlık varmış gibidir. Bu, artrit (eklem iltihabı) durumunun, Arapçanın en beliğ ve etkileyici üslubuyla dile getirilmesidir.

Ardından daha da çarpıcı bir tasvir gelir:

‎ٱشۡتَعَلَ‎ fiili aniden alev alma, şiddetle yanma ve küle dönüşme anlamlarını taşır; tıpkı parlayıp hızla sönen bir kibrit çöpü gibi.

O, beyaz saçlarını ateşe benzetir; çünkü ateş bir şeyi yakıp beyaz küle dönüştürdüğünde, onu eski hâline geri döndürmek mümkün değildir. Bu durum onarılamaz bir hâldir, geri dönüşü olmayan bir noktadır.

‎شَيۡب‎ kelimesi sözlük anlamı olarak beyazlık veya yaşlılık demektir. Arap şiirinde beyaz karla kaplı dağ zirveleri için ‎شَيۡب‎ tabiri kullanılır; bu durum, zirvesi yani başı beyazlamış yaşlı bir adama benzetilir.

Zekeriya (a.s.) şöyle demektedir: “Artık geri dönüşü olmayan bir yaşa ulaştım; bu yıpranma süreci geri döndürülemez nitelikte.”

Buna rağmen şöyle der:

‎شَقِيًّا‎ kelimesi; bedbaht, talihsiz veya bahtsız anlamlarına gelir.

O şöyle demektedir: “Sana dua ederken kendimi hiç talihsiz hissetmedim. Sana hiç seslenip de beni dinlemediğini düşünmedim. Tüm hayatım boyunca (saçlarım ağarana dek) Senin vereceğin cevaba dair hep iyimser oldum. Sana dair hiç hayal kırıklığına uğramadım.”

Onun bu yakarışının temelinde yatan şey işte budur: Allah’ın rahmetine duyulan bir ömürlük güven.