Alın, kitabımı okuyun!

Şimdi sahne tek tek hesaplara geçer. Burada ‎مَن‎ (kim) kelimesi çok güzeldir.

İnsanlık tarihinde kitabını sağ eline alacak, adı sanı bilinmeyen nice büyük insan vardır. Ünlü değiller, meşhur âlimler değiller; dünyevi güçleri ya da itibarları yok. Belki bir yerlerde hademeydiler, uzak köylerde çiftçiydiler, belki de evsizdiler.

‎مَن‎ (kim) kelimesi bu belirsizliği yansıtır: Bunlar dünyanın gözünde hiç kimselerdir.

Ama o gün böyle biri kitabını sağ eline aldığında, nihayet neler başardığını gösterebilir ve şöyle der: “Hey! Herkes, gelin kitabımı okuyun!”

‎هَآؤُمُ‎ ifadesi dikkat çekicidir. ‎هَاءُ‎ dikkat çekmek için kullanılır; sondaki mîm ise hem bağlayıcı bir sestir hem de çoğulluk bildirir: “Hey, herkes!”

‎كِتَٰبِيَهۡ‎ kelimesinin sonundaki ‎ه‎, onun ne kadar enerji ve coşkuyla dolu olduğunu gösteren, üslupla ilgili bir eklemedir. İçinde sevinç, heyecan var. Hüzün ifadelerine nasıl uzatılmış bir ses eklenebiliyorsa, burada da eklenen ses onun coşkusunu anlatır.

Onu ortalıkta dolaşırken gözünüzün önüne getirin: “Hey, şu kitaba bakın! Size beşinci sayfayı göstereyim: Kabul edilmiş ameller! Altıncı sayfa: Kabul! Yedinci sayfa: Bakın şuna!”

Sınavdan tam not alan ve sınavı ancak geçebilmiş birinin yanında oturan öğrenci gibidir. Kalan öğrenci kâğıdını katlayıp sessizce oturur; başarılı olan ise kâğıdını açıp yan tutar, sanki ek puan arıyormuş gibi üzerinden geçer ve zorlanan öğrencinin her notu görmesini sağlar: “Eee, sen kaç aldın? Şu soruda ne yaptın?”

Kıyamet gününde bunu yapma hakkınız olacak.

Üstelik başkalarının sonucundan habersiz de değilsiniz; kimin geçip kimin kaldığını çok iyi bilirsiniz. Bu dünyada bile çoğu zaman beden dilinden anlarız: Katlanıp koltuk altına sıkıştırılmış kâğıdın kendine has bir hâli vardır.

Kıyamet gününde bu çok daha belli olur: Kitabını sağ elinde tutanlar ve kitabını sol elinde, sırtının arkasında tutup saklamaya çalışanlar.

Ama başarılı olan, kitabını açıkça göstererek bunu onların yüzüne vurur.