Rabbin sana verecek, sen de razı olacaksın

Buradaki ‎لَ‎ harfi pekiştirir, ‎سَوۡفَ‎ ise ileriye bakar: Bu, vakti geldiğinde mutlaka yerine gelecek bir vaattir. Rabbin sana verecek, sen de razı olacaksın.

Allah’ın ‎ﷻ‎ neyi belirtmediğine dikkat edin: Tam olarak ne verecek? Bu kasıtlı belirsizlik, kapıyı sonsuz ihtimallere ardına kadar açık bırakır.

Aklınıza ne gelirse Allah ‎ﷻ‎ onu verecektir: kendisine uyanlar, manevi huzur, cennet, görevin tamamlandığının teyidi, Kevser havuzu, Kur’an vahyinin tamamlanması.

Liste uzayıp gider; çünkü Allah ‎ﷻ‎ onu sınırlamamayı seçmiştir.

Bu ucu açık vaadin kendisi bile sevinç verir.

Bir çocuğa “Sana bir hediye vereceğim, çok mutlu olacaksın.” dendiğini düşünün. Mutluluk hemen başlar: “Ne o? Ne o?” Beklemenin kendisi bir hediyedir.

Kulübede yaşayan fakir bir adam düşünün. Bir gün ansızın zengin amcasının öldüğü ve her şeyini ona bıraktığı haberi gelir.

Mirasını alabileceği güne kadar geçen otuz gün boyunca hâlâ o kulübede yaşar, hâlâ sade yemekler yer; ama dünyanın en mutlu insanıdır. Neden? Çünkü gelecek olanın garantisi, şimdiyi nasıl yaşadığını tamamen değiştirir.

İşte Allah ‎ﷻ‎ Resûlü’ne (s.a.v.) bunu verdi: sarsılmaz bir iyimserlik doğuran bir garanti.

İşler ne kadar kötüye giderse gitsin, kim işkence görürse görsün, kim öldürülürse öldürülsün, ona zarar vermek için ne kadar komplo kurulursa kurulsun, Peygamber (s.a.v.) bu vaade sımsıkı sarıldı.

İşler düzelecek. Allah ‎ﷻ‎ bu işi sonuna kadar götürecek.

Bu, Firavun’un ordusu yaklaşırken denizin kıyısında duran Musa’nın (a.s.) hâline benzer. Halk “Öleceğiz; ya boğularak ya da kılıçla!” diye feryat ediyordu. Ama Musa (a.s.) tam bir yakînle şöyle dedi:

Ve deniz önünde yarıldı.

Bu ayetin kazandırdığı iyimserlik ve Allah’ın ‎ﷻ‎ planına duyulan güven işte budur.

Nakledildiğine göre Resûlullah (s.a.v.) şöyle buyurmuştur: “Ben, Rabbim bana ‘Razı oldun mu ey Muhammed?’ deyinceye kadar ümmetime şefaat edeceğim. O vakit ‘Evet, ey Rabbim! Razı oldum.’ diyeceğim.”

Bu sebeple bazılarına göre Kur’an’da en ümit veren ayet budur. Zira kendisine ümmet olma şuur ve şerefini taşıyan kimseye şefaatçi olmadıkça Efendimizin razı olacağı düşünülemez.