وَأَنَّا كُنَّا نَقۡعُدُ مِنۡهَا مَقَٰعِدَ لِلسَّمۡعِ ۖ فَمَن يَسۡتَمِعِ ٱلۡـَٔانَ يَجِدۡ لَهُۥ شِهَابًا رَّصَدًا
Doğrusu biz, (bir şeyler) dinlemek için göğün bazı yerlerinde otururduk. Fakat şimdi kim dinlemeye kalkarsa, kendisini gözetleyen bir alev bulur.
Cinler eski yöntemlerini anlatıyor:
وَأَنَّا كُنَّا نَقۡعُدُ مِنۡهَا مَقَٰعِدَ لِلسَّمۡعِ
Doğrusu biz, (bir şeyler) dinlemek için göğün bazı yerlerinde otururduk.
En sıkı korunan bölgelere giremiyorlardı ama uzakta, meleklerin konuşmalarından parçalara kulak misafiri olabilecekleri saklanma yerleri bulmuşlardı.
Bu yerler sayesinde Allah’ın emirleriyle yeryüzüne inen meleklerden bilgi kırıntıları çalabiliyorlardı.
Cinler bu eksik bilgi parçalarını yakalayıp kâhinlere, medyumlara ve mistiklere götürürdü.
Kâhin bu yarım yamalak doğa üstü bilgiyi alır, gerisini kendi kurguladığı tahminlerle doldururdu. Aldatıcı işlerinin temeli bu oldu.
Ama Kur’an’ın indiği dönemde her şey değişti:
فَمَن يَسۡتَمِعِ ٱلۡـَٔانَ يَجِدۡ لَهُۥ شِهَابًا رَّصَدًا
Fakat şimdi kim dinlemeye kalkarsa, kendisini gözetleyen bir alev bulur.
Artık kim dinlemeye kalkarsa, özellikle onu hedef alan bir göktaşı bulur. رَصَدًا kelimesi pusuda bekleyen, gözetleyen, vurmaya hazır bir şeyi anlatır. Eski saklanma yerlerine bile artık hiç ulaşılamıyordu.
Güvenlik yalnızca artırılmamıştı; artık kişiye özeldi.
Uyarı atışları yerine doğrudan hedef alma başladı. Bir cin yaklaşmaya kalkarsa, bir alev özellikle ona kilitlenir ve ısı güdümlü bir füze gibi vurana kadar peşini bırakmazdı.
Cinler benzeri görülmemiş bir şey olduğunu anladı: Göklerden yeryüzüne son derece önemli, gizli bir bilgi geliyor olmalıydı ve buna hiçbir şekilde erişemiyorlardı.