وَإِذۡ أَخَذۡنَا مِنَ ٱلنَّبِيِّـۧنَ مِيثَٰقَهُمۡ وَمِنكَ وَمِن نُّوحٍ وَإِبۡرَٰهِيمَ وَمُوسَىٰ وَعِيسَى ٱبۡنِ مَرۡيَمَ ۖ وَأَخَذۡنَا مِنۡهُم مِّيثَٰقًا غَلِيظًا
Bir vakit, Biz peygamberlerden, kuvvetli bir söz almıştık: Senden, Nuh’tan, İbrâhîm’den, Mûsâ’dan ve Meryem’in oğlu Îsa’dan. Evet onlardan pek sağlam söz almıştık.
Tüm insanlar Allah ﷻ ile bir ahitleşme yaşamıştır. Bu, bütün ruhların O’nu Rableri olarak kabul ettikleri o kadim ahittir.
Ancak peygamberler ikinci ve özel bir ahit daha üstlenmişlerdir: Mesajı kendi toplumlarına ulaştırmak, onları hakikate çağırmak ve zorlu koşullarda dahi hakka şahitlik etmek.
مِيثَٰقًا kelimesi, her iki tarafın da ciddiyetini ve şartlarını tam olarak idrak ettiği özel bir sözleşme türünü ifade eder. Peygamberler maruz kalacakları reddedilme, zulüm ve yalnızlık gibi durumları bilerek ve bunların sorumluluğunu üstlenerek bu ahdi kabul etmişlerdir.
Bu, sıradan veya basit bir anlaşma değildi.
Allah’ın, diğer büyük peygamberlerden kronolojik sırayla bahsetmeden önce ilk olarak Efendimiz’e hitap ettiğine (وَمِنكَ — ve senden) dikkat edin.
Bu durum O’na (s.a.v.) bir onur vesilesi olmasının yanında, tıpkı o büyük peygamberlerin kendi sınavlarıyla yüzleşmeleri gibi, bu surenin de O’nun (s.a.v.) kendi sınavıyla yüzleşmesini konu aldığını vurgular.
Peki bu ahit ne zaman gerçekleşti? Bizler yeryüzüne gelmeden önce, ruhların var olduğu o âlemde.
Peygamberlere bu muazzam sorumluluk, daha dünyevi görevleri başlamadan önce verilmişti.